Nuk e besoj shumë dashurinë. Unë e kam rrokur, e kam njohur, por kam përshtypjen se më shumë ka qenë autosugjestion, një dashuri më shumë e sajuar prej meje, sesa ka ekzistuar në të vërtetë. Por sigurisht, kam besuar se më kanë dashur, “të mitë” i kanë patur ato shenja, në mos… paskam qenë naive. – Flutura Acka 

 

396029_204705829617160_68758886_n 

Kam ardhur të të bëj një intervistë. Ka problem që jemi shoqe? Do funksionojë intervista thua?

-Është ca problem… (qesh)… Jooo, s’ka… (qesh). Por, duke i njohur më mirë ca skuta të miat, ndoshta ke një çelës për të hyrë më lehtë tek unë.

Nëse nisem nga pozicioni që kam, nuk më lejohet të bëj tentativa të tilla, por, le të bëjmë një bisedë shoqesh Ndoshta funksionon!?

-Them se po… po të eksplorosh ndjesi shkrimtarësh, mund t’i shohësh ata lehtësisht si “pacientë” (qesh).

-Mendon se bisedat tona kanë qenë shpesh të orientuara rreth këtyre ndjesive që zbulojnë nevoja këshillimi?

Jo dhe aq. Më shumë se nevojë këshillimi, ka qenë nevojë për miqësim të sinqertë. Mua më lodhin maskat…dhe tek ti s’ka qenë rasti për të zbuluar të tillë. S’ke patur asnjëherë.

Ti vetë pse priresh ta gjykosh veten si paciente?

-“Paciente”. Ndoshta ngaqë shpesh e ndjej nevojën të mbyllem… të rri vetëm dhe të mos kem njeri rreth e rrotull…

Ky është një sindrom i shkrimtarëve me sa di!? Dhe ti nuk më duket se ke patur simptoma introverse, dhe as probleme me izolimin.

-Gjithsesi bëj një jetë të vetmuar. Shumë të vetmuar. Eremite është prapë…

Nuk më dukesh mirë sot nuk ndjehesh rehat ngaqë po të intervistoj unë?

-Jo, thjeshtë ndoshta ngaqë s’është ditë për të bërë realisht këtë që po bëjmë: pyetje-përgjigje.

Në fakt tw mbaj mend një grua më të gjallë para shumë viteve kur të kam njohur. Si ta dëshifroj tentativën tënde për tiu larguar të shoqëruarit?

-Ka të bëjë me pjekurinë, ndoshta me moshën, gjëra të tjera si këto. Ti e di, letërsia do kohë dhe ajo nuk mund të bëhet nëpër kafene. Duhet një disiplinë që duhet respektuar dhe unë kam bërë një tërheqje të ndërgjegjshme në këtë pikë, thjesht për të fituar më shumë kohë.

Pse mendon se bën pjesë në ata shkrimtarë tek cilët psikologët kanë se çfarë të eksplorojnë?

– Në të vërtetë jam nga ata njerëz që nuk do më pëlqente ta zbrazja veten tek asnjë psikolog. Jam njeri i sinqertë dhe i çiltër kur jam në intimitet, përgjithësisht… jam transparente… jam kalviniste, nuk kam zona të errëta në vete. Madje mund të them se jam ca më e hapur se ç’duhet. Megjithatë shumëkush më quan një grua “dryn”, ngaqë i mbaj sekretet e të tjerëve. Kjo është pjesë e privacisë, që unë e respektoj gjithnjë, sidomos me miqtë.

Këtë pikë ta njoh mirë Më the se shpesh priresh të jesh më e hapur se çduhetdo doje të mos ishe?

-Unë kam vuajtur nga sinqeriteti im, dhe kam vuajtur fatalisht… pasi shpesh është keqkuptuar dhe keqpërdorur nga të tjerët.Potë kisha qenë pak më e kujdeshme, do të kisha shpëtuar nga disa situata që kanë qenë kundër meje.

Je gjendur shpesh në situata të tilla?

-Jo shpesh… por kur kanë ndodhur, kanë qenë fatale.

Pra, mendon se kanë ardhur si pasojë e sinqeritetit?

-Ndoshta edhe pse nuk kam ditur të luaj me maskat, nganjëherë duket se njeriu ka nevojë edhe për to. Unë nuk kam ditur t’i përdor.

Të vjen keq për këtë?

-Jo. Aspak. Nuk e quaj si një gabim. Shumë mirë që ka ndodhur ashtu. Fakti se nuk kam asnjëherë arsye për të gënjyer, e quaj një përparësi në jetën time.

Nuk e ke ndjerë asnjëherë nevojën për ta përdorur atë, maskën?

-Në shoqërinë tonë… në këtë dominim maskilist, ku femra shihet thjesht si objekt seksi dhe jo si partnere, mund edhe të jetë shpesh e nevojshme. Por unë s’e kam bërë…. kam pranuar humbjen dhe kam vazhduar…

Si i përjeton humbjet?

-Dhimbshëm… dhimbshëm shumë.

Të dhëmbin humbjet.?

-Sigurisht, si çdo njeri… I ndaj me veten. Ka qenë një kohë që humbja më merrte këmbët, por tani jo më.

Je e sigurt për këtë?

…(qesh). Sigurisht. Së paku, nuk e pranoj më si humbje. Si fatalitet. E quaj thjesht si pjesë të jetës. Me ulje-ngjitjet e veta.

Në krijimtarinë tëndë të karakterizon pak pesimizëm. Po Fluturën si njeri çfarë e karakterizon?

-Gjithnjë kam qenë një vajzë gazmore. Në fakultet mikeshta më thonin “o rob zoti”. Jam njeri luftarak në thelb dhe nuk e pranoj lehtë humbjen. Përpiqem të jap shumë… por aty ku nuk bëhet, nuk bëhet. Duhet vënë pikë.

Kur përjeton diçka të pakëndshme, ndjen nevojë për tu hapur me dikë?

-Është shumë vështirë të gjesh dikë të cilit mund t’i hapesh lehtë. Intimitetet në përgjithësi i ndaj me veten time. Bëj kujdes, edhe kur flas. Mirë është që njeriu të çlirohet, së pari nga makthet e veta. Një mik a mike e mirë në raste si këto të ndihmon.

Di se ke shumë miq burra. Si i ndërton miqësitë me ta?

-Shumë?! Kam miq, po. S’dua të them se gratë janë budallaqe… po në përgjithësi, gratë janë mendjelehta, duke përfshirë edhe veten këtu. Ne besojmë lehtë edhe kur gjërat janë kundër nesh. E dimë shumë mirë këtë dhe me kokëfortësi vazhdojmë. Kam miqësi edhe me gra, ti e di… por më shumë më ecën miqësia me burrat. Në jetë kam patur miq të vërtetë, në kuptimin më të mirë të kësaj fjale. Ndërsa me gratë kam shumë frikë në përgjithësi.

Frikë? Nga çfarë?

-Në sensin e asaj se nuk janë të thella… ti duhet të rrish me dikë që të transmetojë emocion të njëllojtë me tëndin. Ka shumë pak gra me të cilat unë mund të flas për gjithçka.

Ke frikë se ajo çfarë ti nxjerr ska ku të rrijë?

-Jo se s’ka ku të rrijë, por kam frikë nga zbrazja pa vend… kam mërzi nga biseda me interesa të ndryshme.

Mesa kuptova ti kërkoje dikë që të ishte i thellë ku ti të mund të transmetoje diçka tënden?

-Kam nevojë të transmetoj, por edhe të marr diçka… duke argumentuar apo folur reciprokisht.

Ti je një dëgjuese e mirë?

-Jam. Dëgjoj gjithnjë me shumë vemendje. Edhe kur më pyesin, them gjithmonë atë çfarë mendoj. Gjykoj mbi gjërat. Argumentoj.

Po nëse dikush ka nevojë për ndihmën tënde, je person që bën për të tjerët?

-Po. Gjithmonë.

Deri ku shkon?

-Deri aty ku të tjerët mbase do kishin frikë të shkonin. Jap gjykime, edhe të rrezikshme… them edhe të hidhurën.

Nga të buron kjo?

-Pooo nga ndjenja ime e brendshme… nga ndjesia e të mos paturit frikë nga asgjë. Nuk e njoh fjalën frikë.

Pra, ti ske frikë nga asgjë?

-Nga asgjë. Madje as nga vdekja.

Këtë shprehje e kam dëgjuar shpeshcili është koncepti yt rreth vdekjes?

-Thashë nuk e kam frikë vdekjen… unë jam një qenie e ndërgjegjësuar dhe shkoj shpesh në varreza. Më vjen keq që s’kam patur mundësi të shkoj shpesh tek varri i gjyshes në Elbasan. Këtë e kam një nga pengjet e mia që duhet ta bëj shpejt… E marr si një gjë normale vdekjen, si pjesë të jetës. Vdekja është klinikisht më e pastër.

582384_4775887207220_521130627_n 

Dashuria reciproke bwn “xing”

Sapo ke nxjerrë një libër, si ndjehesh pas botimit të një vepre e mbushur apo e zbrazët?

-Po ka një moment boshllëku… por ky moment është gjatë fazës që ti e çon në botim… pra kur ti mendon se nuk është më libri yt.

Ti mendon se në momentin që e dorëzon këtë libër te botuesi, fillon procesi i një mbushjeje tjetër?

-Thjesht mendoj për diçka tjetër dhe jo më për veprën që kam dorëzuar. Me atë jam ndarë… pra ka ndodhur divorci. Në çastin kur ndodh ky divorc, e ke hequr nga vetja jote.

Kjo do të thotë se ti tashmë je çliruar nga Hiri?

-Jo. Ndoshta jo krejtësisht… por nuk e përjetoj njëlloj si më parë, pasi nuk e kam më timin… s’jam më unë poseduese e tij, e kam ndarë me të tjerët, i përket lexuesit. Dikur më dukej tradhti ndaj vetes, tani jo.

Pra, tani nuk të duket si tradhëti ndaj vetes?

-Jo. Tani jo më. Dikur po, por tani jam më e pjekur…

Kjo do të thotë se ka ndryshuar koncepti i këtij procesi tek ti?

-Po… koncepti për letërsinë ka evoluar… sepse nga një e shkruar emocionale, është kthyer në një proces më të menduar.

Çfarë koncepti tjetër ka ndryshuar në ty?

-Ka ndryshuar këndi me të cilin kam filluar ta shoh botën… tani e shoh ndryshe. Kur shkruaj gjithmonë distancohem nga fakti se unë jam Flutura. Po të mos bësh këtë, bie në moralizëm ose bën gabime fatale…

Sa ke arritur të shkëputesh nga vetja?

-Mbase jo plotësisht, por kam bërë përpjekje maksimale. Nëse ndjej ndopak vetevete në vepër, do të thotë se unë nuk kam mundur të bëj dot më shumë për këtë largim.

Në krye të romanit ke një shprehje shumë interesante, që unë ta kam dëgjuar shpesh

Po. “Burrat që më deshën më hëngrën më sysh, por kokën ma hëngrën burrat që desha”.Poe shpjegoj fare thjeshtë: Burrat që të duan të komplimentojnë për gjithçka, edhe të mos jesh e bukur, dashuria u thotë se je e bukur. Kështu të zënë në sy. Me burrat që do, ti je e dobëta… dhe “vrapon”. Tek ky vrap, ndonjëherë pa lidhje, të “hahet koka”. Por jo gjithmonë ndodh. Ka burra që edhe të mbrojnë nga kjo.

Nga se e ke nxjerrë këtë hipotezë?

-Gjithmonë në dashuri njëri do më pak…

Pse e thua me kaq siguri? Këtë e thua nga teori të dëgjuara apo nga ekperienca?

-Poflas në përgjithësi. Nuk them se mund të tipizoj përvojat e mia dhe t’ua servir të tjerëve. Kështu e kam bindjen. Është vështirë të arrihet një dashuri e dyanshme, me të njëjtin intesitet. Nëse do ndodhte kjo, mund të bëhet “xing” (qesh). Nuk është më dashuri pastaj… por diçka shumë hyjnore. Ajo platonikja, që është keqinterpretuar nga brezat. Dashuria është një përrallë, që na vë në gjumë herë pas here. Bën mirë, se gjejmë arsye ta thërrasim si hyjnore.

Ti beson te gjërat hyjnorepse jo dhe të kësaj bote?

-Do të më kishte pëlqyer t’i besoja gjërat e kësaj bote, por ja që s’mundem. Dashuria është shumë e brishtë për të qenë degë e kësaj peme të egër jete.

 

  381687_2517001616492_1431857925_n 

Për mua liria është burgu më i madh: Lirinë e kam mbajtur në fre.

 

Ti ke ndërtuar një jetë mes Shqipërisë dhe Holandës. Si funksionon ky proces tek ti?

-Fillimisht shkoja më shpesh në Holandë, rrija më gjatë… ndërsa tani më pak… Rri më gjatë në Shqipëri, kjo më së shumti për shkak të profesionit. Por, shkrimtarja, më tërheq më shpesh në Holandë, kështu që ndoshta shumë shpejt do më duhet ta ndryshoj këtë rit, që ajo pjesa e shkrimtares prapë ta dominojë.

Kjo do të thotë se mund të marrësh ndonjë vendim për t’u larguar?

-Kjo do të thotë se do t’i kushtohem më shumë letërsisë… ndoshta edhe këtu.

Mendon se biznesi ta ka dëmtuar paksa letërsinë?

-Nëse do ishte një biznes jo aq i sukseseshëm sa ç’ka rezultuar këto vitet e fundit, nuk do të shqetësohesha shumë, por një biznes që aksidentalisht është i suksesshëm, mua më duket se më merr pak nga ajo pjesa tjetër të cilën nuk dua ta cënoj.

Ti mendon se biznesi yt është aksidentalisht i suksesshëm?

-Aksidentalisht, po. S’kam ndonjë ide për të shkëlqyer si botuese. S’është qëllimi im.

Ti ke një liri të plotë për të vepruar dhe ndërtuar jetën tënde siç ti dëshiron. Si e menaxhon këtë liri?

-Lirinë e quaj si pasuri… është një lloj lufte e vogël edhe kjo… këtë liri e kam zgjedhur vetë, nuk është aq e thjeshtë sa ç’duket. Liria të çon në atë dilemën e madhe: çfarë do të bësh me të? Për mua liria është burgu më i madh. Për mua, së paku, ka qenë e tillë.

Çfarë ke bërë me të?

-I kam dhënë kuptim sinergjik… Një përkushtim total ndaj punës, artit të rrëfimit. Unë gjithmonë e kam çuar lirinë time në kahe pozitive. Lirinë e kam mbajtur në “fre”.

Sipas teje nga është kahu pozitiv i lirisë?

-Kah dëshirimi për t’i marrë jetës çfarë mund t’i rrëmbehet në dobi të përmirësimit të cilësisë së jetës.

Në përgjithësi qenia njerëzore është e prirur për të marrë gjithnjë kënaqësi. Ti si i kërkon kënaqësitë e jetës?

-Kënaqësi të jetës? Është shumë global si togfjalësh. Unë marr kënaqësi edhe nga lumturi të vogla. Lumturia nuk është lineare, ajo është bashkim i fragmentizuar emocionesh e ndjesish.

Për ty nuk janë të rëndësishme emocione të tilla të marra nga një takim ndjesor?

-Janë, madje shumë. Ja, i bëj kujtesë, nuk është pak.

 

Jeta me tim shoq eshte me e lehte ne Hollande

Fakti që je martuar me një burrë të huaj çdo të thotë për ty, si grua e një kulture tjetër dhe si shkrimtare, gjithashtu?

-Barrë… ca e rëndë. Unë jam përpjekur të integrohem te kultura e tyre, dhe tim shoq jam përpjekur ta integroj te kultura jonë. Ai e ka shumë të vështirë të kuptojë shumë gjëra në Shqipëri, por është i detyruar të “paguajë haraç”, ta dojë Shqipërinë siç është, jo siç do ta donte të ishte.

Ku ndjehet më shumë mospërputhja e këtyre dy kulturave. Në çpikë takohen dhe ndahen?

-Nisnga hollësi shumë elementare, nga koncepti i privacisë, i shoqërisë, madje edhe bioritmi është i ndryshëm. Jeta është më e lehtë për të dy në Holandë dhe më e vështirë në Shqipëri. Jeta është e lidhur me mjedisin, me shoqërinë, me kushtet. Fakti që këtu është më e vështirë jeta e përbashkët, do të thotë se është thjesht problem përshtatjeje.

Çmendim ka ai për Fluturën si shkrimtare?

-Nuk e njeh plotësisht këtë pjesë timen. Ka lexuar poezi, një tregim në gjuhën e tij dhe disa fragmente nga romani i dytë “Kryqi i harresës”, të cilin mezi pret ta lexojë të plotë. Kur lexoi për herë të parë diçka nga proza ime , thirri:  “This woman can write” (Kjo grua di të shkruajë). Shpresoj të mos e ketë thënë thjeshtë nga dashuria.

Po djali duke qenë mes dy prindërve që flasin gjuhë të ndryshme. si e ka gjetur urën e komunikimit me ju?

-Ka patur vështirësi, shumë kohë i është dashur të bëjë rolin e interpretit… të merrte holandisht nga i ati… ta transmetonte shqip tek unë. Tani që flasim te tre anglisht, është më e thjeshtë.

Ku e mendon të ardhmen e djalit?

-Do ta lë të lirë. Të vendosë vetë… siç më ka lënë nëna ime mua.

Si të ka lënë nëna jote?

-Nëna është shoqja më e mirë që pata në këtë jetë. E ndjeu lirinë që më duhej, e dha, por kurrë nuk e përmendi. Tani e kujtoj si një gjë sofiste, kur thoshte: “Po të bësh faje, mos kujto se do t’i ndash me ne prindërit”. Jeta jote është jotja dhe përgjigju për të.” Hija e saj më ka ndjekur rreptësisht gjer 15 vjeçe, pastaj nuk e pashë më si të tillë. E pashë si shoqe. Nëna ime ka qenë fëmijë kur më ka lindur, vetëm 17 vjeçe. Më vjen keq vetëm për një gjë në jetën e saj: ka qenë gjithë jetën e martuar. Megjithëse me një burrë të urtë e të dashur, siç është im atë. Kjo mbase është arsyeja përse nuk e përmendi kurrë martesën time, edhe pse mosha shkonte sipas kutete tradicionale. Ajo i urrente këto norma, më merrte në kinema, në mbrëmje, në eskursione kudo… vishej edhe shumë bukur. Një herë s’e pashë të pakrehur, si shpesh mund të më shohë mua im bir.

A ndjehesh e kënaqur me çfarë ke arritur si shkrimtare?

-Nuk di ç’të them saktësisht… por di se po të kisha një jetë familjare “normale”, ndoshta do të kisha më pak krijimtari. Por prapë ndjehem deficitare…

Në çkuptim?

-Se duhej të kisha më shumë libra… Vrapi i mbijetesës së këtyre 15 viteve të fundit, e ka ulur ritmin e krijimit.

Ke qenë duke vrapuar në kërkim, të kujt? Në kërkim, të çfarë?

-Unë e mbaj mend veten si ajo shtjella që vrapon që ecën e ecën… Ka të bëjë me thelbin tim të të mos kënaqurit me pak, vetëm me atë ç’jep çasti.

Të ndodh ndonjëherë të mos kesh energji për të punuar?

-Vitet e fundit e kam ndjerë lodhjen, vërtetë…

Të vjen keq që jeta jote në këtë turravrapin tënd po shkon vetëm duke punuar?

-Jo. Kjo është zgjedhja ime. Absolutisht jo. Nëse do kthehesha prapë nga fillimi, nuk do bëja zgjedhje tjetër. Puna është nga gjërat më të rëndësishme që e mbush njeriun. Puna më jep lumturi.

Ty të jep kënaqësi kjo sfilitje?

-Më jep kënaqësi. Bëj diçka që më pëlqen. Pjesë e lirisë kjo.

Duke jetuar një pjesë të kohës vetëm, e ndjen shpesh nevojën për praninë e një burri në shtëpi?

-Edhe e ndjej, por nuk është esenciale. Ka gra që i kanë çdo çast rrotull burrat dhe luten të mos i kenë.

 

Nuk e besoj shumë dashurinë

E di që smë lejohet por do doja të të ngacmoja pak për të thënë ca gjëra rreth teje që unë i di por që do doja që ti dinte edhe lexuesi

-Çfarë do që të nxjerrësh akoma?

Pë shembull, çfarë e karakterizon Fluturën si femër?

-Në ç’kuptim…?

Mirë, po bëj një pyetje më të drejtëpërdrejtë: çfarë pëlqejnë burrat tek ti për shembull? Unë e kam vënë re këtë

-Hëmmm… e vështirë kjo (qesh). Më duhet ta mendoj. Duhen pyetur burrat, ata burra që ke vënë re ti. S’e di, s’e kuptoj. Unë nuk shquhem për ndonjë grua e bukur. Harmonia, mbase. Nuk e di. Nuk e di!

Pra ti nuk e di?

-S’mund të them se burrat “bien telef” pas meje (qesh). Për ta jam grua e këndshme. Kur pi verë bëj dhe humor. Kaq.

Më ka ndodhur shpesh që unë të kam parë si protagoniste në tavolina miqsh. Kjo do të thotë se ti ke një prirje të natyrshme për protagonizëm?

-Unë s’e kam asnjëherë konceptin se jam femër para tyre, por shoqe. U jap mundësinë për t’u ndjerë të barabartë. Dhe miqtë e dinë këtë, u pëlqen shoqëria me mua.

Ka ndodhur ndonjëherë që të kanë keqkuptuar?

-Po. Edhe ka ndodhur. Por mua nuk më shqetëson fare kjo gjë.

Si ke reaguar ndaj keqkuptimeve të tilla?

-Asgjë. Unë jam tip i butë. Pastaj edhe adhurimi është pjesë e respektit. Nuk më shqetëson kjo gjë. Edhe sikur të këmbëngulin. I mirëkuptoj. Unë jap aq sa ç’kam për të dhënë, më tej është problemi i tyre, jo më imi.

Si arrin të gjesh të tillë bonsens?

-Jam e hapur: nuk jam “disponibël”. Kaq. Shpjegime nuk jap.

Pra, ti nuk abuzon me lirinë tëndesiç shumëkush në vendin tënd mund të bënte?

-Jo, nuk jam kjo tip femre. Për ato që janë më vjen mirë, e kanë kuptuar më mirë shkurtësinë e jetës. Jam një e dashur klasike dhe nuk i shkoj kësaj kohe. Pastaj, nuk jam grua e lirë në këtë pikë. Jam grua familjare. Madje, shumë familjare.

Kjo shprehja jote shumë familjare po më kujton një batutë tënden ku unë kam qenë e pranishme. Dikush të ngacmoi duke të hedhur një fjalë në tavolinë dhe ti i the jam shumë e martuar. Çfarë doje ti thoje me këtë?

-S’e mbaj mend se në çfarë momenti. Idea ka qenë këtu: Jeta që unë bëj krijon një lloj keqkuptimi nga të tjerët. Më ka ndodhur edhe me ndonjë mik të më thotë “ti vetëm je, ç’të keqe ka” . Më është dashur t’i kundërpërgjigjem me pyetjen: “T’i bën seks çdo natë?” (qesh).

Pra, martesën nuk e lidh thjesht seksi sipas teje?

-Jo. Seksi është pjesë. Por s’është më i rëndësishmi.

Në romanin që sapo ke nxjerrë Hiri ka skena seksi të përshkruara në mënyrë shumë sublime. Si i ke ndërtuar?

Siç do t’i ndërtonte çdo shkrimtar. Pa u shqetësuar se të tjerë do ta mendonin si pjesë të rrëfyesit.

Në këtë roman dashuria duke se vihet në dilemë, gati-gati të krijohet përshtypja se ajo është vetë hiri që mbetet. Ti vetë beson në dashuri?

-Nuk e besoj shumë dashurinë. Unë e kam rrokur, e kam njohur, por kam përshtypjen se më shumë ka qenë autosugjestion, një dashuri më shumë e sajuar prej meje, sesa ka ekzistuar në të vërtetë. Por sigurisht, kam besuar se më kanë dashur, “të mitë” i kanë patur ato shenja, në mos… paskam qenë naive.

Ti si e përjeton dashurinë?

-Unë jam tip emocionant, natyrë që vuaj shumë. Prandaj dhe s’më pëlqejnë flirtet, s’dua të vuaj. Dhe s’më vjen keq që jam kështu.

Kjo do të thotë?

-Kjo do të thotë se kur dua-dua, dhe kur s’dua-s’dua.

Nëse do të ndodhte që ti të ushqeje me forcë një ndjesi iluzive dhe më vonë ta kuptoje këtësi do e përjetoje?

-S’e di, ndoshta do përfundoja në çmendinë. Për fat e kam kuptuar se humbja, e ka vlejtur. Nuk kanë qenë edhe aq ngashnjyese… nuk më kanë shpënë në çmendinë.

 

@ Mirela Sula, 2007

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *